"Symbolikken blir uklart forklart, på karakteristisk vis, der i det myrlendte spennet mellom inste visdom og ytste vås, der Haugland er betre til å finne vegen enn dei fleste ... Utan å gå utanfor språket, klarer forfattaren på uventa måtar å peike på språket sitt innhald ... Det går frå høgdepunkt til høgdepunkt. Han får det lokale, nærhistoriske og obskure til å ta på seg store forklaringsoppgåver."

«Lapidarisk snakkesalig», seier Ole Robert Sunde på sin paradoksale måte, om Hauglands skrivemåte i det gode etterordet. Lapidarisk, altså «kort og fyndig», likevel ikkje alltid kort, men fyndig er Hauglands fine obskure prosa: «Skriving er alvoret. Eg prøver å trengje ned til eit større djupn."

"Nordlandsdiktar med seriøs og humorrik essay-samling ... Det er ikkje tvil om at Haugland er ein dugande forfattar og skribent. På meisterleg vis er han med å løfta den nynorske språkdrakta fram for oss leseglade."

"Haugland er ofte strålende vittig, og det er ikke få tall tales å finne i denne samlinga ... en slags selvbiografisk beretning som speiler en forfatter som borer seg lengre og lengre ned i materien"